Learning Tools

صفحه رویدادها/اسطوره ها

مسببان کریستال ناخت به نحو مناسب در دادگاه‏های جنائی مجازات شدند

انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که آنهایی که در واقعه کشتار کریستال ناخت (Kristallnacht) مرتکب آتش‏سوزی، قتل، حمله، و غارت شدند به نحو مناسب در دادگاه‏های جنائی مجازات شدند. در نظر آنان، این بدان معنا است که رژیم نازی این کشتار را آغاز و یا تأیید نکرده بود. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست و ضدیهود خوانده است، ادعا می‏کند که رودلف هس (Rudolf Hess)، رئیس حزب نازی و از محرمان هیتلر، "به گشتاپو و دادگاه حزب دستور داد تا مبدا خشونت آن شب را پیدا کنند و مقصران را به دادسرای عمومی تحویل دهند."

اگرچه انکارکنندگانی چون ایروینگ می‏خواهند ما باور کنیم که هر فردی که مرتکب جرمی جدی می‏شد با برخوردی مناسب در دادگاه جنائی روبرو می‏شد، این امر واقعیت ندارد. در واقع، رهبران نازی با موفقیت مانع آن شدند که اکثریت مرتکبین مورد پیگرد قانونی قرار گیرند. تنها پرونده دو مرد به دادگاه جنائی ارسال شد - آن هم برای "اختلاط نژادی" - که نازی‏ها آن را عملی شنیع می‏دانستند. تمامی جرائم دیگر - از جمله قتل یهودیان - را یا بخشیدند و یا نادیده گرفتند.

کریستال ناخت چه بود؟

کریستال ناخت ("شب شیشه‏‏های شکسته") کشتاری خشن بود با حمایت دولت که در سراسر آلمان و اتریش در 9 و10 نوامبر 1938 به وقوع پیوست. این کشتار ظاهراً پاسخ عمومی خودجوشی بود به خبر کشته شدن یک دیپلمات آلمانی به دست جوانی یهودی به نام هرشل گرینزپان (Herschel Grynszpan)، که وی را به خاطر اخراج خانواده‏اش از آلمان به لهستان به ضرب گلوله از پای درآورد. صدها کنیسه به آتش کشیده شد، هزاران خانه و مغازه یهودیان ویران شد، حداقل 91 یهودی به قتل رسیدند و تعداد بسیار دیگری مورد حمله قرار گرفتند و به شدت صدمه دیدند. بیش از 20000 مرد یهودی دستگیر و به اردوگاه کار اجباری فرستاده شدند و در آنجا مورد بدرفتاری و ارعاب قرار گرفتند. خبرنگاران، دیپلمات‏ها و افراد عادی آلمانی شاهد این ماجرا بودند.

واقعیت اجرای "عدالت" پس از کریستال ناخت

در 10 نوامبر 1938، وزارت دادگستری آلمان به تمام مأمورانش دستور داد که جرائمی مانند "صدمه به کنیسه‏ها، آرامگاه‏ها و قبرستان‏ها از طریق آتش زدن، انفجار و غیره" و نیز "صدمه به مغازه‏های یهودیان" مورد پیگرد قانونی قرار نخواهند گرفت. تنها مواردی همچون قتل، آسیب شدید جسمی و تخریب خانه‏های یهودیان، چنانچه از روی " انگیزه‏های شخصی و حقیرانه" انجام گرفته باشد، مطمح نظر قرار می‏گیرد. تحقیقات در خصوص همین تعداد اندک جرائم نیز قرار بود توسط سایر نازی‏ها انجام پذیرد.
در 14 مورد - از جمله قتل بی‏رحمانه 21 یهودی - هیتلر شخصاً دستور منع تعقیب داد و پرونده‏ها بسته شدند. بدترین مجازاتی که این قاتلان متحمل شدند یک اخطاریه رسمی بود و ممنوعیت از کار در دفتر حزب نازی برای مدت سه سال. اکثریت متخلفان یا مجازات‏های کمتری گرفتند یا اصلاً مجازات نشدند.
در واقع، تنها دو مورد در دادگاه‏های جنائی مورد پیگیرد قضایی قرار گرفتند که هر دو مربوط به تجاوز به زنان یهودی بودند. این مردان مرتکب "آلوده‏سازی نژادی" (Rassenschande) شده بودند - به این معنی که آنها ایده‏آل‏های پاکی نژادی نازی‏ها را زیر پا گذاشته بودند.

نتیجه

ایروینگ می‏خواهد خوانندگان باور کنند که هر کسی که برای قتل، حمله، غارت، آتش سوزی، تجاوز، و جرائم جدی دیگر دستگیر شده بود در دادگاه‏های جنائی تحت تعقیب قرار گرفت. این صحیح نیست. در واقع، دقیقاً عکس آن به وقوع پیوست. رهبران نازی با موفقیت از تعقیب قانونی اکثریت قریب به اتفاق متخلفان جلوگیری به عمل آوردند. تنها پرونده‏های دو مرد به دادگاه جنائی ارجاع شد؛ جرم هر دو "اختلاط نژادی" بود که نازی‏ها آن را عملی شنیع می‏دانستند. تمامی جرائم دیگر - حتی قتل یهودیان - به راحتی بخشوده یا نادیده گرفته شدند.
نتایج - و یا بی نتیجه بودن - مجازات مرتکبان واقعه کریستال ناخت نه تنها ثابت نمی‏کند که نازی‏ها خود این کشتار را ترتیب نداده بودند، بلکه مشخصاً بر مشارکت مستقیم آنها و سرپوش گذاشتن متعاقب آن صحه می‏گذارد.