Learning Tools
صفحه رویدادها/اسطوره ها
هیتلر هیچگاه دستور هولوکاست را صادر نکرد
انکارکنندگان هولوکاست میگویند که هیچ دستوری مبنی بر اجازه "راه حل نهائی"، که آدولف هیتلر آن را امضا کرده باشد، یافت نشده است. از آنجا که هیتلر به عنوان رهبر کشور فرمانهای دیگری را امضا کرده است، فقدان دستوری برای از میان بردن یهودیان نشان میدهد که این امر هیچگاه به وقوع نپیوسته است. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست، و ضدیهود خوانده است، در مقدمه کتابش، به نام "جنگ هیتلر" (1991)، میگوید حاضر است "یک هزار پوند به فردی" تقدیم کند "که بتواند دستکم یک سند متعلق به زمان جنگ را ارائه دهد که مشخصاً نشان دهد که هیتلر، به عنوان مثال، از واقعه آشویتز با خبر بود...." او در پایگاه اینترنتیاش اظهار میدارد که "هیچ کس تا به حال آن جایزه 1000 پوندی را كه در همه جا هم آگهی شده... برای دستکم یک برگ سند متعلق به زمان جنگ مبنی بر اینکه هیتلر از واقعه آشویتز (هولوکاست) باخبر بوده، تا چه رسد به صدور دستور راه حل نهائی، مطالبه نکرده است."
گرچه این یک واقعیت است که تاکنون هیچ سندی با امضای هیتلر در خصوص اجازه اجرای عملیات بیرحمانهای که ما آن را هولوکاست میخوانیم یافت نشده، تاریخدانان به شواهدی متوافق از تمامی سطوح سلسله مراتب نازیها اشاره میکنند که مشارکت هیتلر را در تمامی ابعاد این اقدام سفاکانه نشان میدهد.
به دلائل زیر بسیار بعید است هیتلر چنین دستوری را امضاء کرده باشد:
سری بودن
- هاینریش هیملر (Heinrich Himmler)، فرمانده اساس (SS)، در یک سخنرانی که در پوزنان (پوزن - لهستان) در4 اکتبر 1943، در جلسهای با حضور امرای جزء ارتش، ایراد کرد، بر اهمیت سری بودن "تصمیم نهائی" تصریح کرد: "ما هرگز در ملأ عام در باره آن صحبت نمیکنیم ... منظورم انتقال یهودیان و از بین بردن نژاد یهود است. نژاد یهود در حال نابودی است - این واضح است، از میان بردن یهودیان برنامه ماست و ما مشغول به آن هستیم... این برگی است زرین در تاریخ پر افتخار ما که هیچ گاه نوشته نشده است و هیچ گاه هم نوشته نخواهد شد...."
هیتلر معمولاً دستورات بحث برانگیز خود را به صورت شفاهی صادر میکرد
- هیتلر دستوری برای برنامه "کشتار آسان" (T-4 euthanasia) امضا کرد که طی آن 100000 شهروند آلمانی که "فاقد صلاحیت زندگی" شناخته شده بودند به قتل رسیدند. آن دستور پس از جنگ پیدا شد. زمانی که شهروندان آلمانی از اعمال نازیها باخبر شدند و اعتراض کردند، هیتلر مجبور به عقب نشینی شد و برنامه را لغو کرد (گرچه به طور سری ادامه یافت). از آنجا که نوشتن یک دستور کتبی باعث دردسرش شده بود، هیتلر محتاط بود که مجدداً آن کار را انجام ندهد .
- آدولف ایشمن (Adolf Eichmann) در خاطراتش میگوید: "در حدود اواخر 1941 یا اوایل 1942 هایدریش (Heydrich)، رئیس پلیس امنیتی [SIPO] و خدمات امنیتی [SD]، در گفتگویی به من گفت که پیشوا دستور انهدام فیزیکی مخالفان یهودی را صادر کرده است."
"راه حل نهائی" مجموعهای بود از اقدامات گوناگون جداگانه برای رسیدن به هدفی یکسان
- "راه حل نهائی" در واقع مجموعهای از اقدامات جزئیتر بود، شامل اسقرار دادن یهودیان در گتوها، گرسنگی دادن به آنها تا حد مرگ، کشتن آنها در محل، و نهایتاً انتقال آنها به اردوگاههای مرگ در لهستان. بنابرین، دستوری "نهائی" محلی از اعراب نداشت؛ در عوض، عملیات جداگانه از طریق دستورات متعدد جداگانه به اجرا گذاشته میشدند .
ترس
- هرچه شکست آلمان اجتناب ناپذیرتر میشد، آلمانیها به صورتی منظم تمامی آثار و شواهد اقدامات سفاکانه خود را از میان میبردند.
نتیجه
هیتلر به احتمال زیاد هیچگاه چنین دستوری صادر نکرد. ولیکن، تاریخدانان به شواهدی متوافق از تمامی سطوح سلسله مراتب نازیها اشاره میکنند، از جمله یادداشتهای روزانه نازیهای سرشناسی مانند یوزف گوبلز (Josef Goebbels) و هاینریش هیملر (Heinrich Himmler)؛ نامهها و گزارشهایی که بین مأموران اداری، ژنرالها و نازیهای سطح بالا، شامل هیتلر، در جریان بود؛ و اسناد مهمی که در جریان انهدام قسمت اعظم مدارک و شواهد آسیبی ندیدند. تمامی این شواهد روشن میسازند که هیتلر مجوز تمامی این کشتارها را داده بود - حتی اگر خود آغازگر آن نبوده باشد.