Learning Tools

هیچ سند معتبر معاصری موجود نیست که ظرفیت کوره‏ها در بیرکناو را نشان دهد.

انکارکنندگان هولوکاست از قبول اسناد خود آلمانی‏ها در مورد ظرفیت کوره‏ها سر باز می‏زنند. آنها این اسناد معتبر را رد می‏کنند و آنها را تقلبی می‏دانند.

نامه‏ای به تاریخ  28 ژوئن 1943 از کارل بیشوف (Karl Bischoff)، مدیر تشکیلات ساختمان مرکزی آشویتز- بیرکناو، به هانس کاملر (Hans Kammler) در برلین، ظرفیت ایده‏آل همه 52 دهانه کوره‏ها را، در یک فاصله زمانی 24 ساعته، برای سوزاندن اجساد (و نیز برای تمیز کردن و تعمیر) به نحو زیر خلاصه می‏کند:

جمع در 24 ساعت، 4756 نفر

بیشوف، با فرض اینکه هر یک از 52 دهانه می‏تواند چهار جسد را در ساعت بسوزاند، به این رقم دست یافت، که بر این اساس مستلزم دفعات متعدد سوزاندن است.

می‏توانید این سند را در پایگاه اینترنتی زیر ملاحظه نمایید:  http://www.holocaust-history.org/~dkeren/cremation/Furn-cap.shtml

دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست و ضدیهودی خوانده است، اظهار می‏کند که این نامه را روس‏ها به منظور ایجاد دردسر برای آلمانی‏ها جعل کرده‏اند. ولی ارقامی که روس‏ها پس از جنگ منتشر کردند بسیار بالاتر بود. به چه دلیل روس‏ها نامه‏ای را جعل کنند که کمتر از نیمی از محاسبات خود آنها را تأیید می‏کند؟ به چه دلیل نامه‏ای را جعل کنند که با محاسبات بالاتر خود آنها در تناقض است؟

در نامه ای که در ژوئن 1941 به مسؤولان آشویتز نوشته شد، شرکت توپف و پسران (Topf & Sons)، طراح و سازنده کوره‏ها، تأکید می‏کند که سوزاندن مستمر عمر کوره‏ها را در فاصله تعمیرات طولانی‏تر می‏کند. "ضرری ندارد که ، در صورت لزوم، کوره‏ها روز و شب در حال کار باشند، چون وقتی که حرارت یکسان نگهداشته شود خاک نسوز بیشتر دوام می‏آورد."

محاسبات خود آلمانی‏ها و دستورالعمل‏ها نشان دهنده ظرفیت سوزاندن 4756 جسد در 24 ساعت است. این ظرفیت برای رسیدگی به کار 3000 نفری که هر روز به آشویتز منتقل می‏شدند زياد هم بود.