Learning Tools

"اتاق‏های گاز" آشویتز در واقع پناهگاه حمله هوائی بودند

تاریخچه پناهگاه‏های حمله هوائی در مجتمع اردوگاه آشویتز

واقعیاتی در باره این ادعا که اتاق‏های گاز واقعاً پناهگاه حمله هوائی بودند

• دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست، و ضدیهود اعلام کرده است، ادعا می‏کند که مسؤولان آشویتز از سال 1942 شروع به ساختن پناهگاه‏های حمله هوائی کردند. ایروینگ، برای اثبات ادعای خود، باید زمان ساختن پناهگاه‏های حمله هوائی را تا 1942 به عقب می‏برد تا بتواند نشان دهد که سفارش ساخت درهای ضد خروج گاز، درپوش‏های خروج گاز (برای کوره‏های 4 و 5) و ابزارهای تشخیص وجود گاز، نه برای استفاده در اتاق‏‏های گاز، بلکه برای پناهگاه‏های حمله هوائی بودند، چرا که آلمان‏ها نگران حملات شیمیائی گازی از راه هوا بودند. ولیکن سفارش تمامی این چیزها 22 ماه پیش از اینکه مسؤولان آشویتز رسماً شروع به ساختن پناهگاه‏‏های حمله هوائی بکنند صادر شده بود. پناهگاه‏های کوچک پراکنده در پیرامون بیرکناو در 1943 احتیاجی به هیچ یک از این چیزها نداشتند.
• هنگامی که کوره‏‏های 2 و 3 در آغاز برای سوزاندن اجساد و سردخانه طراحی شدند، درها را به نحوی طراحی کردند که به سمت داخل اتاق‏های نگهداری اجساد باز شوند .نقشه‏های موجود نشان می‏دهند که زمانی که اتاق‏های نگهداری اجساد به اتاق گاز تبدیل شدند، درها را مجدداً طوری طراحی کردند که به سمت بیرون باز شوند. همچنین طرح‏های مربوط به کوره 4 (کوره 5 دقیقاً مشابه آن بود) مشخصاً باز شدن درهای اتاق گاز را به سمت بیرون نشان می‏دهند.
• چنانچه درها به داخل باز می‏شدند، زندانیان کارگر (Sonderkommando) نمی‏توانستند درها را باز کنند تا اجساد آنهائی را که برای فرار از گاز سمی دیوانه‏وار به سمت در اتاق هجوم آورده بودند و همانجا پشت در تلنبار شده بودند خارج کنند. از سوی دیگر، درهای پناهگاه‏های حمله هوائی طوری طراحی شده بودند که به سمت داخل باز شوند تا، چنانچه آوار در خارج در بریزد، مردم در داخل گیر نیافتند.
• در آخر آنکه، گرچه محل کوره‏ 1 برای استفاده به عنوان پناهگاه حمله هوائی برای آشویتز بسیار مناسب بود، در بیرکناو فاصله کوره‏‏‏ها یا اتاق‏های گاز بیش از آن بود که بتوانند در حمله‏های هوائی به کار آیند. در صورت وقوع حمله هوائی، مردان اس‏اس می‏بایستی یک مایل یا بیشتر می‏دویدند تا خود را به پناهگاه برسانند، و به این ترتیب پست خود را بطور کامل ترک می‏گفتند. به همین دلیل بود که آلمان‏ها 176 واحد سیمانی را، که در آغاز برای ایجاد دو پناهگاه بزرگ و یک پناهگاه کوچک در بیرکناو طراحی شده بودند، به واحدهای انفرادی پراکنده در اطراف آن محل تبدیل کردند.

نتیجه