Learning Tools

آشویتز واتاقهای گاز

• "اتاق‏های گاز" آشویتز در واقع پناهگاه حمله هوائی بودند

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که ساختمان‏های آشویتز اتاق‏ گاز نبودند و پناهگاه‏ حمله هوائی بودند. در 1997 آرتور باتز (Arthur Butz)، استاد مهندسی برق در دانشگاه نورت وسترن (Northwestern University) در ایلینویز، ادعا کرد که کوره‏های شماره 2 و 3 در بیرکناو "برای تبدیل به پناهگاه حمله هوايي ایده‏آل بودند.... هیچ گزینه بهتری در آشویتز وجود نداشت."

  پاسخ: بررسی دقیق‏تر کالاهائی که سفارش داده شده بود و در داخل اتاق‏های گاز استفاده می‏شد و نیز فاصله بسیار زیاد بین سربازخانه‏های اس‏اس (SS) و اتاق‏های گاز در بیرکناو این ادعاهای انکارکنندگان را زیر سؤال می‏برد.

• بدون ستون‏های مشبک سیمی، هیچ راهی برای تزریق گاز سیانور به اتاق‏ها وجود ندارد

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که امروز هیچ مدرک فیزیکی یا سندی موجود نیست که وجود سوراخ‏هایی بر روی بام اتاق‏های گاز را تأیید کند. برایان رنک (Brian Renk) از مؤسسه بررسی‏های تاریخی، ادعا می‏کند که هیچ کس نتوانسته است "یک مدرک فیزیکی از وجود سوراخ‏های تزریق سیانور در محل یا حتی اشاره‏ای به آنها در طراحی مفصل اردوگاه یا مدارک ساختمانی پیدا کند...."

  پاسخ: با اینکه امروز اثری از ستون‏های مشبک تزریق گاز در دست نیست، وجود آنها را روایت شاهدان عینی- هم مباشران جرم و هم بازماندگان - و نیز مدارک آلمانی بجامانده‏ای که حاوی سیاهه‏ای از آنها هستند تایید می‏کند.

• سوراخ‏هایی در بام اتاق‏های گاز وجود داشته‏اند

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند: "نه سوراخی، نه هولوکاستی!" "منطق" آنها این است: اگر سوراخی بر روی بام‏ها وجود نداشته، پس ساختمان‏ها هم اتاق گاز نبودند و آشویتز هم اردوگاه انهدام نبود. چنانچه آشویتز اردوگاه انهدام نبود، در این صورت هولوکاست هم اتفاق نیفتاده است.

  پاسخ: مدارک متعددی از اتاق‏های گاز در آشویتز- بیرکناو باقی مانده است. کوره‏‏های 2 و 3 سوراخ‏هایی در بام برای تزریق سیانور به اتاق گاز زیرشان داشتند. شاهدان عینی و شواهد تصویری وجود این سوراخ‏ها را مدلل می‏سازند. یک مطالعه تازه هم محل دقیق آنها را نشان می‏دهد.

• هیتلر هیچگاه دستور هولوکاست را صادر نکرد

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که هیچ دستوری مبنی بر اجازه "راه حل نهائی"، که آدولف هیتلر آن را امضا کرده باشد، یافت نشده است. از آنجا که هیتلر به عنوان رهبر کشور فرمان‏های دیگری را امضا ‏کرده است، فقدان دستوری برای از میان بردن یهودیان نشان می‏دهد که این امر هیچگاه به وقوع نپیوسته است. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست، و ضدیهود خوانده است، در مقدمه کتابش، به نام "جنگ هیتلر" (1991)، می‏گوید حاضر است "یک هزار پوند به فردی" تقدیم ‏کند "که بتواند دست‏کم یک سند متعلق به زمان جنگ را ارائه دهد که مشخصاً نشان دهد که هیتلر، به عنوان مثال، از واقعه آشویتز با خبر بود...." او در پایگاه اینترنتی‏اش اظهار می‏دارد که "هیچ کس تا به حال آن جایزه 1000 پوندی را كه در همه جا هم آگهی شده... برای دست‏کم یک برگ سند متعلق به زمان جنگ مبنی بر اینکه هیتلر از واقعه آشویتز (هولوکاست) باخبر بوده، تا چه رسد به صدور دستور راه حل نهائی، مطالبه نکرده است."

  پاسخ: گرچه این یک واقعیت است که تاکنون هیچ سندی با امضای هیتلر در خصوص اجازه اجرای عملیات بیرحمانه‏ای که ما آن را هولوکاست می‏خوانیم یافت نشده، تاریخدانان به شواهدی متوافق از تمامی سطوح سلسله‏ مراتب نازی‏ها اشاره می‏کنند که مشارکت هیتلر را در تمامی ابعاد این اقدام سفاکانه نشان می‏دهد.

• کوره جسدسوزی در آشویتز 1 ساختگی است

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که مقامات موزه آشویتز تأیید کرده‏اند که اتاق گاز در آشویتز 1 (اردوگاه اصلی) ساختگی است. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست و ضدیهود خوانده است، می‏نویسد: "... روزنامه فرانسوی اکسپرس (L'Express) اذعان کرده است که اتاق گازی که به توریست‏ها در آشویتز نشان داده می‏شود ساختگی است و آن را کمونیست‏های لهستانی سه سال پس از جنگ ساختند."

  پاسخ: کوره 1 در اردوگاه اصلی "ساختگی" نیست و فضایی است که به صورت اصلی بازسازی شده تا بنای یادبود و نماد تمامی اتاق‏های گاز و کوره‏های مجتمع اردوگاه آشویتز باشد.

• آشویتز- بیرکناو مرکز کشتار نبود

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که آشویتز- بیرکناو مرکز کشتار نبود. گواهی‏های فوت گردآمده در دفاتر اموات آشویتز تنها 69000 مورد مرگ را نشان می‏دهند که تمامی آنها ناشی از مرگ طبیعی بوده‏اند.

  پاسخ: دفاتر اموات آشویتز تنها 69000 مورد مرگ را فهرست می‏کنند، چون مرگ بیش از 900000 مرد، زن، و کودکی که مستقیماً از واگن‏های باری قطار به اتاق‏های گاز آشویتز منتقل شدند ثبت نشده‏اند.

• آزمایش‏های علمی ثابت می‏کنند که "اتاق گاز" هرگز وجود نداشت

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست ادعا می‏کنند که "گزارش لوکتر" (Leuchter Report)، که آن را به عنوان "علم بی‏طرف" جلوه می‏دهند، عدم وجود اتاق‏های گاز را در آشویتز ثابت می‏کند. در مقدمه این گزارش، دیوید ایروینگ (David Irving)، انکارکننده انگلیسی هولوکاست، می‏نویسد: "بر خلاف نوشته‏های تاریخی، شیمی یک علم دقیق است.... این گزارش به نتایج اعجاب‏آوری رسیده است.... هیچ اثر مهمی [از سیانور هیدروژن]  در... اتاق‏های گاز ننگین اردوگاه... پیدا نشده است.... من باز هم تکرار می‏کنم که شیمی قانونی  یک علم دقیق است."

  پاسخ: علیرغم ادعاهای ایروینگ و لوکتر در باب حقیقت بی‏طرف، گزارش لوکتر "علم دقیق" نیست. روش‏های لوکتر به شدت معیوب است و نتیجه‏گیری‏های وی اشتباه است. حتی همین واقعیت هم که "آثار ناچیزی" در خرابه‏های اتاق‏های گاز، که سال‏های سال در معرض عوامل دیگر قرار داشته‏اند، پیدا شده است خود دلیلی است بر وجود اتاق‏های گاز در آشویتز- بیرکناو.

ظرفیت آدم سوزانی

• هیچگاه به اندازه کافی کُک (زغال سنگ) در آشویتز- بیرکناو برای سوزاندن 1000000 جسد وجود نداشت

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که هیچگاه در آشویتز- بیرکناو به اندازه کافی کک (ذغال سنگ) برای سوزاندن بیش از 1 میلیون جسد در کوره‏ها وجود نداشت. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکوست، نژادپرست و ضدیهود خوانده است، در سال 2000 در محاکمه‏ای به اتهام افترا به پرفسور دبورا لیپستادت (Deborah Lipstadt) در لندن، به مقدار کک مورد نیاز برای سوزاندن یک جسد اشاره کرد. در جریان سؤال و جواب از پرفسور روبرت یان ون پلت (Robert Jan van Pelt)، متخصص آشویتز، او یک بطری آب روی میز گذاشت و پرسید: "آیا شما واقعاً و صمیمانه باور دارید که می‏توانید یک جسد را با مقدار ککی که در این بطری جا می‏گیرد بسوزانید؟ آیا شما چنین چیزی می‏گویید؟"

  پاسخ: از آنجا که مستندات ما ناقص‏اند، احتمالاً هیچوقت به مقدار دقیق ککی که به آشویتز تحویل داده شد یا مقدار کک مورد نیاز برای سوزاندن اجساد پی نخواهیم برد. گذشته از این، سوزاندن اجساد متعدد به صورت همزمان، استفاده بی‏وقفه از کوره‏ها، استفاده از سوخت‏های دیگر و نیز چاله‏های جسدسوزی در هوای آزاد این سؤال را بی مورد می‏سازد.

• هیچ مدرکی دال بر وجود چاله‏های سوزاندن اجساد در هوای آزاد در آشویتز- بیرکناو به دست نیامده است

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که هیچ مدرکی دال بر چاله‏های سوزاندن اجساد در هوای آزاد در آشویتز- بیرکناو پیدا نشده است. کارلو ماتونیو (Carlo Mattogno)، انکارکننده ایتالیائی هولوکاست، محاسبات پیچیده‏ای را انجام داد تا "اثبات کند" کوره‏ها در آشویتز- بیرکناو به هیچ وجه قادر نبودند 1.1 میلیون جسد را بسوزانند. ولی کوشش ماتونيو و سایر انکارکنندگان بی‏نتیجه است، چون شواهد معتبری در دست است که نشان می‏دهد وقتی تعداد اجسادی که باید در کوره‏ها سوزانده می‏شدند از حد می‏گذشت آنها را در هوای آزاد می‏سوزاندند.

  پاسخ: شواهد تاریخی نشان می‏دهد که وقتی کوره‏های موجود در آشویتز- بیرکناو نمی‏توانستند از پس حجم کار برآیند، روش سوزاندن اجساد در هوای آزاد به کار گرفته می‏شد. عکس‏های هوائی و زمینی عمل سوزاندن اجساد در هوای آزاد را نشان می‏دهند و شهادت شاهدان عینی صحت آنها را تأیید می‏کنند.

• خرابی‏ها و تعمیرات باید توانائی نازی‏ها را در سوزاندن اجساد تقلیل می‏‏داد

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که کوره‏های آشویتز- بیرکناو نمی‏توانستند سال‏ها روز و شب کار کنند و خراب نشوند. آنها ادعا می‏کنند کوره‏ها به علت خرابی و تعمیرات مدت‏ها غیر قابل بهره‏برداری بودند.

  پاسخ: کوره‏ها البته گاهی خراب می‏شدند و احتیاج به تعمیر داشتند. استفاده از برخی کوره‏ها با تصمیم دولت آلمان متوقف شد و بعضی دیگر در یکی از شورش‏های زندان تخریب شد. ولیکن، وقتی تعداد اجساد از آنچه می‏شد در کوره‏ها سوزاند بیشتر بود، آلمانی‏ها از چاله‏های هوای آزاد استفاده می‏کردند که می‏توانست هزاران جسد را یکباره بسوزاند.

• هیچ سند معتبر معاصری موجود نیست که ظرفیت کوره‏ها در بیرکناو را نشان دهد

  دعوی: هیچ سند معتبر معاصری موجود نیست که ظرفیت کوره‏ها در بیرکناو را نشان دهد.

  پاسخ: انکارکنندگان هولوکاست از قبول اسناد خود آلمانی‏ها در مورد ظرفیت کوره‏ها سر باز می‏زنند. آنها این اسناد معتبر را رد می‏کنند و آنها را تقلبی می‏دانند.

• کوره‏ها در آشویتز نمی‏توانستند اجساد 1.1 میلیون یهودی را از میان ببرند

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که کوره‏ها در آشویتز به هیچ وجه نمی‏توانستند جنازه‏های 1.1 میلیون یهودی را که قاعدتاً در آنجا مرده‏اند از میان ببرند. آنها استدلال می‏کنند که حتی سوزاندن یک جسد در یک کوره عادی غیرنظامی هم ساعت‏ها به طول می‏انجامد. فرد لوکتر (Fred Leuchter) در "گزارش لوکتر" ادعا می‏کند از آنجا که کوره‏های جدید یک جسد را در 1.25 ساعت می‏سوزانند، یا 19.2 جسد را در 24 ساعت، این به آن معنی است که این امر در مورد آشویتز- بیرکناو نیز صحت دارد و "تنها" 85092 جسد را ممکن است در آنجا سوزانده باشند.

  پاسخ: مسؤولان آشویتز دغدغه احترام به مردگان را نداشتند و واضح است که پیرو قوانین مدنی سوزاندن مردگان هم نبودند. آنها اجساد بسیاری را همزمان می‏سوزاندند و برای تیز نگه داشتن آتش مدام اجساد دیگری را هم اضافه می‏کردند. بنابرین، استناد به فرایند غیرنظامی سوزاندن مردگان به این عنوان که کوره‏های آشویتز- بیرکناو نمی‏توانستند از پس این تعداد جسد برآیند قیاسی است مع الفارق.

آن فرانک

• زندگی خانواده فرانک در پستوی یک ساختمان غیرممکن بود

  دعوی: در 1982، روبرت فوریسن (Robert Faurisson)، انکارکننده فرانسوی هولوکاست، ادعا کرد که در خفا زندگی کردن در پستوی مخفی یک ساختمان غیرممکن است. او همچنین ادعا کرد که ممکن نیست این خاطرات "به هیچ وجهی اصیل" باشد، و اینکه یک "اثر جعلی ادبی" است و باید "در همان تاقچه‏ای گذاشته شود که در حال حاضر هم مملو از خاطرات دروغین است."

  پاسخ: زندگی در پستوی مخفی ساختمان دشوار بود، ولی غیر ممکن نبود. ساکنان، در هنگام اختفا در قسمت پاگرد ساختمان، که از طریق یک قفسه متحرک کتاب به دفتری کوچک راه می‏برد، در طی 25 ماه زندگی مخفی چندین بار تا مرز خطر پیش رفتند، ولی مراقب بودند که ساکت باشند و هیچ علامتی از حضور خود در آنجا به دنیای خارج و کسانی که در آن زمان در ساختمان بودند بروز ندهند.

• خاطرات آن فرانک با جوهر نوشته شده است

  دعوی: دیوید ایروینگ (David Irving)، انکارکننده معروف هولوکاست، اظهار نموده است که قسمت‏هائی از خاطرات آن فرانک با قلم خودکار نوشته شده است که تا اوایل دهه 1950 هنوز در دسترس همگان نبود.

  پاسخ: آن فرانک متن خاطرات خود را با قلم خودنویس نوشته است. تنها آثار قلم خودکار متعلق به دو یاداشت متفرقه است که شخص دیگری آنها را نوشته و بعدها در میان سایر اوراق گذاشته است، و نیز برخی از شماره‏های صفحات که در جریان گردآوری و تنظیم اوراق اضافه شده‏اند.

• خاطرات آن فرانک جعلی است

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست ادعا می‏کنند که خاطرات آن فرانک (Anne Frank) جعلی است و توسط پدرش، اتو فرانک (Otto Frank)، برای به دست آوردن پول نوشته شده است. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست، و ضدیهود اعلام کرده است، خاطرات او را "داستان" می‏خواند. ایروینگ همچنین می‏پرسد که چگونه دختری نوجوان می‏تواند آنچنان "پخته" بنویسد. ایروینگ، علیرغم اظهاراتش در مورد این خاطرات، اذعان نمود که هیچگاه تمامی خاطرات را نخوانده است، چرا که "زندگی برای این کار بسیار کوتاه است."

  پاسخ: ولیکن، بررسی فیزیکی دفترچه‏ها، کاغذها، و جوهری که آن فرانک به کار برده بود ثابت می‏کند که آنها متعلق به همان زمان هستند. از این گذشته، دستخط و نحوه نوشتن حروف در خاطرات با سایر نوشته‏های منسوب به آن فرانک تفاوتی ندارد. گرچه اتو فرانک مواردی خیلی شخصی را در نسخه چاپی ویرایش کرده، ولي به نوشته‏های دخترش وفادار مانده است. آخر اینکه، این اتهام که این نوشته‏ها برای یک دختر نوجوان بیش از حد پخته است صحیح نیست. آن فرانک در طی 25 ماهی که در خفا به سر مي برد تغییر مي کند و یادداشت‏های روزانه‏اش این تغییر را مکتوب می‏سازد.

کریستال ناخت

• خشونت و خسارات کریستال ناخت را خود یهودیان به شدت بزرگ کردند تا همدردی دیگران را جلب کنند

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند صدمه به اموال یهودیان، تعداد حملات و میزان کشته‏ها در حادثه کشتار کریستا‏ل‏ ناخت (Kristallnacht) را خود یهودیان به منظور جلب همدردی دیگران به شدت بزرگ کردند. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست، و ضدیهود خوانده است، خسارات جانی و حملات وحشیانه علیه افراد و وسعت تخریب اموال یهودیان را ناچیز می‏شمارد تا رنج یهودیان را کم جلوه دهد.

  پاسخ: در فاصله 9 و 10 نوامبر 1938، صدها کنیسه به آتش کشیده شد، هزاران مغازه و خانه یهودی تخریب گشت، حداقل 91 یهودی به قتل رسیدند، و بسیاری دیگر مورد حمله قرار گرفتند و به شدت صدمه دیدند. بیش از 20000 مرد یهودی دستگیر شدند و به اردوگاه کار اجباری فرستاده شدند و در آنجا مورد بدرفتاری و ارعاب قرار گرفتند.

• مسببان کریستال ناخت به نحو مناسب در دادگاه‏های جنائی مجازات شدند

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که آنهایی که در واقعه کشتار کریستال ناخت (Kristallnacht) مرتکب آتش‏سوزی، قتل، حمله، و غارت شدند به نحو مناسب در دادگاه‏های جنائی مجازات شدند. در نظر آنان، این بدان معنا است که رژیم نازی این کشتار را آغاز و یا تأیید نکرده بود. دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست و ضدیهود خوانده است، ادعا می‏کند که رودلف هس (Rudolf Hess)، رئیس حزب نازی و از محرمان هیتلر، "به گشتاپو و دادگاه حزب دستور داد تا مبدا خشونت آن شب را پیدا کنند و مقصران را به دادسرای عمومی تحویل دهند."

  پاسخ: اگرچه انکارکنندگانی چون ایروینگ می‏خواهند ما باور کنیم که هر فردی که مرتکب جرمی جدی می‏شد با برخوردی مناسب در دادگاه جنائی روبرو می‏شد، این امر واقعیت ندارد. در واقع، رهبران نازی با موفقیت مانع آن شدند که اکثریت مرتکبین مورد پیگرد قانونی قرار گیرند. تنها پرونده دو مرد به دادگاه جنائی ارسال شد - آن هم برای "اختلاط نژادی" - که نازی‏ها آن را عملی شنیع می‏دانستند. تمامی جرائم دیگر - از جمله قتل یهودیان -  را یا بخشیدند و یا نادیده گرفتند.

• "یهودیت بین‏المللی" مسبب کشتار کریستال ناخت بود

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که "یهودیت بین‏المللی" هزینه قتل ارنست وام رات (Ernst vom Rath) به دست هرشل گرینزپان (Herschel Grynszpan) را تقبل کرد و سپس مرگ وام رات را بهانه‏ای قرار داد برای آغاز کشتار کریستال ناخت (Kristallnacht). "یهودیت بین‏المللی" این کار را کرد تا هم برای دولت آلمان ایجاد دردسر کند و هم همدردی بین‏المللی را جهت باز کردن درها برای مهاجرت یهودیان، علی‏الخصوص به فلسطین، برانگیزد. اینگرید وکرت (Ingrid Weckert)، انکارکننده آلمانی هولوکاست، تا آنجا پیش رفت که تمام سران نازی را از هر تقصیری در کشتار مبرا کرد و گفت که کریستال ناخت را یک سازمان دفاعی یهودی فرانسوی، به نام "انجمن بین‏المللی ضد یهودستیزی" (LICA) ، طراحی کرده است.

  پاسخ: هرشل گرینزپان از طرف "یهودیت بین‏المللی" یا انجمن ضد یهودستیزی حمایت نمی‏شد. او تفنگ را با پول خود خرید و به سفارتخانه‏ای رفت که وام رات را در آن به ضرب گلوله کشت. وکیل اول او به درخواست اقوامش از طرف انجمن ضد یهودستیزی منسوب شده بود و هزینه او هم با پولی پرداخت شد که در ایالات متحده جمع شده بود. "یهودیت بین‏المللی" هم هیچ "تحریک‏‏کننده‏ای" را به منظور برانگیختن کشتار به سراسر آلمان نفرستاد. این کشتار را هیتلر آغاز کرد، توسط گوبلز به جریان افتاد، و به دست رهبران محلی حزب نازی (Gauleiters) و گاردهای تحت فرمان آنها به اجرا درآمد.

• هنگامی که آدولف هیتلر به کشتار کریستال ناخت پی برد، سعی کرد آن را متوقف کند

  دعوی: دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکنده هولوکاست، نژادپرست، و ضدیهود خوانده است، می‏گوید هنگامی که هیتلر به کشتاری که توسط جوزف گوبلز (Joseph Goebbels)، وزیر تبلیغات رژیم آلمان، آغاز شده بود پی برد "از عصبانیت کبود" شد و دستور داد تا سریعاً متوقف شود.

  پاسخ: آدولف هیتلر کوششی در متوقف ساختن کشتار کریستال ناخت (Kristallnacht) به عمل نیاورد. او به گوبلز اجازه داد تا آن را آغاز کند. مسؤولان دیگر حزب نازی، در بین افراد نزدیک به هیتلر و زیردستانشان، در طول آن شب دستورالعمل‏هایی به منظور هدایت کشتار به بهترین وجه – و نه متوقف ساختن آن – صادر کردند.

• آدولف هیتلر از کشتار کریستال ناخت باخبر نبود و اجازه انجام آن را نداد

  دعوی: دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن وی را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست، و ضدیهود خوانده است، این بحث را پیش می‏کشد که هیتلر تا اواسط کشتار کریستال ناخت (Kristallnacht) در مورد آن چیزی نمی‏دانست. ایروینگ اظهار می‏کند که این کشتار توسط جوزف گوبلز (Josef Goebbels)، وزیر تبلیغات رژیم آلمان، بدون اطلاع هیتلر آغاز شد.

  پاسخ: در پرتو این واقعیت قابل تحقیق که هیتلر در جلسه خود با گوبلز از وجود اغتشاش‏های پیشین مطلع شد، او می‏باید اجازه حملات گسترده علیه یهودیان، مایملک آنها، و مغازه‏هایشان را داده باشد.

درسدن

• 250000 نفر در حمله هوائی درسدن کشته شدند

  دعوی: دیوید ایروینگ (David Irving)، که دادگاه عالی لندن او را انکارکننده هولوکاست، نژادپرست، و ضدیهودی خوانده است، ارقام مختلفی از کشته‏ها در کتاب‏ها و سخنرانی‏های خود ارائه کرده است. ارقام وی از 100000 تا 250000 نفر متغیر است. او همچنین تشابهی بین درسدن (ِDresden) و آشویتز می‏بیند. در یک مصاحبه تلویزیونی در نوامبر 1991، ایروینگ درسدن را با آشویتز مقایسه می‏کند و می‏گوید که 25000 تن در آشویتز کشته شدند، ولی "... ما پنج برابر این رقم را در درسدن در یک شب به قتل رساندیم."

  پاسخ: تحقیقات قطعی نشانگر آن است که تعداد افراد کشته شده در درسدن در حدود 25000 تن بود. ایروینگ در حالی که در تعداد کشته‏شدگان در درسدن مبالغه می کند تعداد کشته‏شدگان آشویتز را ناچیز می‏شمارد تا به این ترتیب قساوت متفقین و نازی‏ها را یکسان نشان دهد. این دو یکسان نبودند.

• درسدن شهرفرهنگی بی‏دفاعی بود بدون هیچگونه اهمیت نظامی یا صنعتی

  دعوی: انکارکنندگان هولوکاست می‏گویند که بمباران درسدن (Dresden) توسط متفقین جنایتی جنگی و عملی وحشیانه بود، چون که درسدن شهر فرهنگی بی‏دفاعی بود و هیچگونه اهمیت نظامی یا صنعتی نداشت.

  پاسخ: درسدن یک هدف نظامی مشروع بود. این شهر یکی از نقاط کلیدی تقاطع خطوط آهن بود و از این رو کانون عبورومرور نیروهای نظامی به شمار می‏آمد.